test

De hele dag lopen we hier in huis dit liedje te neurixebn. Eva zei het ons van te voren: als je het eenmaal hebt gehoord krijg je het niet meer uit je hoofd. Bij deze ben je dus gewaarschuwd!

Ik had je gewaarschuwd, en nu je het toch niet meer uit je hoofd krijgt, kan je net zo goed het hele nummer luisteren

Daar gxe1 ik weer. Met man en zoon en tent richting Normandixeb en Bretagne. Zoute zeelucht opsnuiven, lage eb en hoge vloed bekijken, lezen en luieren. Later!

Eva zit op dit moment in Kopenhagen. Ik kreeg net een sms-je van haar waarin ze schreef: “Sta nu bij een schilderij van Picasso. Vind de handtekening eigenlijk mooier dan het schilderij.”
Heerlijk toch, zo’n dochter. Nee, geen cultuurbarbaar. Die zou zeggen: Picasso, wie is dat? Die zou niet eens het museum in zijn gegaan. Laat staan naar Kopenhagen. Die zou voor Chersonissos gekozen hebben. Ook niets mis mee hoor, alleen een ander idee van cultuur.
Maar goed. Ik vind de handtekening eigenlijk mooier als het schilderij, die houden we er in natuurlijk.

Net als de uitspraak van Thomas eerder deze dag. Ik vroeg of hij een stuk Turks brood wilde. Hij zat achter z’n computer en typte in: Turksbrood (aan elkaar). De spellingscontrole kende dat woord niet en maakte er Hubertusbrood van. Maar Thomas dacht dat dan ook iets Turks zou zijn en sprak het op z’n Turks uit als Hxf9xf9pertuusbrood (met de klemtoon op de eerste uu). Dat ging hij weer googlen en toen vond hij: brood dat gegeten wordt ter ere van het feest van Sint Hxf9xf9pertuus. Pas toen ging er bij mij een lichtje branden: Hxf9xf9pertuus is Hubertus. Ook zin in een stukje?

Ik vond begonia’s altijd de meest oudbollige plant die ik me maar voor kon stellen. Nee, ik vxednd begonia’s de meest oudbollige plant die ik me voor kan stellen. Maar kijk nu toch eens wat er in mijn tuin hangt te schitteren: een reuze HANG-begonia. Het zusje van, zullen we maar zeggen. Hij of zij heeft ondertussen een doorsnee van zeker een meter! Oudbollig? Kan mij ‘t schelen, ik vind ‘m fantastisch!

Die Evie Renes (7) uit Amersfoort toch! Wij moesten er hard om lachen…

In september 2008 schreef ik bovenstaande titel ook al boven een bericht. Er stond toen een stuk in de krant over de aanhoudende droogte in de Hoorn van Afrika.

Het is nu drie jaar later en het heeft nog steeds niet geregend in Ethiopixeb, ………., ……….. In 2008 stond er nog in de krant:  "De media tonen geen foto's van hongerige kindjes, er is geen massale sterfe zoals we eerder meemaakten in de jaren  '70 en '80".  Ik citeerde drie jaar geleden uit het artikel omdat de journalist de situatie zo treffend, bijna poxebtisch beschreef.
Het is nu drie jaar later, poxebtisch was de toestand toen al niet en het is er alleen maar erger op geworden. Spotjes van hongerige kinderen op de televisie en foto's in de kranten zijn nu wel nodig. Mijn hart doet pijn als ik het zie. Een jochie van 3 jaar dat er uit ziet als een kind van 1, zo klein en mager. Ik zou ze het liefst allemaal aan m'n hart drukken en voor altijd genoeg te eten en te drinken geven. De kinderen, hun ouders, hun opa's en oma's….

Nog een citaat uit het krantenartikel van toen:
"Op de markt van Web verkoopt Kabale Huka een geit aan een handelaar uit de stad.; 130 birr krijgt hij ervoor, nog geen 10 euro. Met dat geld kan hij weer wat maxefs kopen, om de familie thuis – twee vrouwen, twaalf kinderen – te voeden. En als dat geld op is? Dan verkoop ik nog een geit, zegt hij. Kabale Huka heeft thuis nog twee geiten. 
De handelaar  die de geit van Kabale kocht, vertelt dat hij  met zijn koopwaar twee dagen door het zand naar Dubuluk moet lopen. Daar verkoopt hij zijn in Web gekochte geiten, voor een paar birr winst per dier. hij mag niet te snel lopen, want dan vermageren de beesten onderweg te veel, en verdampt zijn winst."
Ik vrees dat de andere geiten van Kabale Huka inmiddels al lang verkocht zijn. Hoe zou het met hem en zijn familie zijn….

Er staat ook een uitleg in over noodhulp en voedselprijzen:
"Volgens de Verenigde Naties worden 14 miljoen mensen in deze regio in hun bestaan bedreigd. Er is al noodhulp voor meer dan zeven miljoen hongerigen, verzorgd door het Wereld Voedsel Programma (WFP) dat 136 miljoen dollar voor deze operatie heeft uitgetrokken. Cynisch genoeg komt de effectiviteit van deze hulpprogramma's  in gevaar door de snel stijgende brandstof- en voedselprijzen. Wouter Soer, die voor de Wereldbank in Abbis Abeba werkt en onlangs graan in Roemenixeb en Okraxefne kocht als noodhulp, vertelt dat de armen van Ethiopixeb te lijden hebben van de voedselprijzen op de wereldmarkt. Soer: In India en China is de middenklasse snel aan het groeien en die rijke burgers willen vlees op tafel. Daar is dus weer meer vee voor nodig, dat ook weer gevoerd moet worden met maxefs en tarwe. Dat drijft de voedselprijs op. Het WFP rekende vorige maand voor dat van het totale mondiale budget van 3,4 miljard dollar voor 2008 voor voedselhulp, 500 miljoen wegsijpelt door de gestegen prijzen voor brandstof en voedsel. "

Intussen beraad ik me hoe ik hier, in het kletsnatte Hoorn in Nederland, een steentje bij kan dragen aan de honger in de Hoorn van Afrika.

Wat een mazzel voor De Karavaan dat er gister een mooie zomerse avond tussen alle regenbuien zat. Ik zag samen met Eva en Thomas de voorstelling BOOT in een oud vliegtuig; een halve Russische Antonov 2. Heerlijk absurd theater, tranen over m’n wangen. Op zo’n mooie zomeravond is het een van de leukste plekken die je je maar wensen kan: een klein buiten-theaterfestival aan de rand van het IJsselmeer. Wat een mazzel voor de Karavaan dat het een mooie zomerse avondwas gister, en wat een mazzel voor ons dat we er bij waren. Het voelde als vakantie vieren in onze eigen stad!